เซียมซีใบที่ #39

ปี 1960 เจน กูดดอลล์วัย 26 ปีเดินทางไป Gombe ในแทนซาเนียเพื่อสังเกตชิมแปนซี เธอยังไม่มีปริญญามหาวิทยาลัย แต่มีความอดทน ความสนใจสัตว์ และการสนับสนุนจาก Louis Leakey ช่วงแรกชิมแปนซีหนีเมื่อเห็นเธอ งานจึงต้องเริ่มจากการอยู่ห่าง ๆ และรอจนพวกมันยอมให้เข้าใกล้

กูดดอลล์สังเกตชิมแปนซีชื่อ David Greybeard เด็ดใบออกจากกิ่งแล้วใช้กิ่งตกปลวก นั่นไม่ใช่แค่การใช้เครื่องมือ แต่เป็นการดัดแปลงเครื่องมือ ซึ่งท้าทายความเชื่อทางวิทยาศาสตร์เวลานั้นว่าความสามารถนี้แยกมนุษย์ออกจากสัตว์อื่น เธอยังบันทึกพฤติกรรมที่ซับซ้อนทั้งการร่วมมือ ความผูกพัน และความขัดแย้ง

ความอยากรู้ช่วยให้เธอไม่รีบเอาสิ่งใหม่ใส่กล่องเดิม เธอตั้งชื่อสัตว์แต่ละตัวและสนใจบุคลิกเฉพาะ แม้ว่าวิธีนี้ถูกวิจารณ์ในยุคนั้น ต่อมาเธอศึกษาต่อจนได้ปริญญาเอก และการวิจัยที่เริ่มจากผู้หญิงหนึ่งคนกับสมุดบันทึกกลายเป็นโครงการศึกษาสัตว์ป่าที่ยาวนานหลายทศวรรษ

เมื่อต้องเจอสิ่งไม่คุ้นเคย ลองเปลี่ยนประโยค “มันแปลก” เป็นคำถาม “มันทำงานอย่างไร” สังเกตก่อนตั้งชื่อปัญหา และถามคนที่มีประสบการณ์จริง ความอยากรู้ไม่ได้บังคับให้คุณชอบหรือยอมรับทุกอย่าง มันเพียงป้องกันไม่ให้ความกลัวปิดข้อมูลก่อนคุณได้เห็นว่ากำลังเผชิญอะไร