เซียมซีใบที่ #09

ฉากตัวอย่าง: คนหนึ่งเผลอเล่าเรื่องส่วนตัวของคู่รักให้เพื่อนฟัง พอถูกท้วง เขาเริ่มพูดว่า “ก็ไม่ได้ร้ายแรง” ก่อนเห็นว่าอีกฝ่ายไม่กล้าเล่าเรื่องใหม่ให้ฟังแล้ว

เขากลับมาขอโทษเรื่องการเปิดเผยข้อมูลโดยไม่ขออนุญาต บอกว่าจะไม่ทำซ้ำและจะถามก่อนเสมอ ความไว้ใจไม่ได้คืนทันที แต่เริ่มมีพฤติกรรมให้ตรวจสอบ

การสนทนาของ APA เรื่องศาสตร์แห่งการขอโทษเน้นการยอมรับสิ่งที่เกิดขึ้น ความรับผิดชอบ และการซ่อมแซม มากกว่าการปกป้องภาพลักษณ์ของผู้พูด คำขอโทษจึงน่าเชื่อถือขึ้นเมื่อพฤติกรรมหลังจากนั้นเปลี่ยนไปจริง

คำขอโทษไม่สามารถสั่งให้ความไว้ใจกลับมาได้ สิ่งที่ดูได้ต่อจากนั้นคือการรักษาขอบเขตที่เคยละเลย