เซียมซีใบที่ #33

บัฟเฟตต์อธิบายในจดหมายปี 1996 ว่านักลงทุนไม่จำเป็นต้องเชี่ยวชาญทุกบริษัท สิ่งสำคัญกว่าคือประเมินธุรกิจที่ตนเข้าใจได้และรู้ขอบเขตของวงความสามารถนั้น ขนาดของวงไม่สำคัญเท่ากับความซื่อสัตย์ว่าขอบอยู่ตรงไหน เพราะความเสียหายมักเกิดเมื่อคนคิดว่าตนเข้าใจสิ่งที่จริง ๆ ยังอธิบายไม่ได้

แนวทางนี้ทำให้ Berkshire ปล่อยโอกาสหลายอย่างผ่านไปโดยไม่ต้องพิสูจน์ว่าตนถูกทุกครั้ง การยอมไม่รู้ไม่ได้ทำให้บัฟเฟตต์หยุดเรียน แต่ช่วยแยกการเรียนรู้จากการเอาเงินไปเสี่ยงก่อนเข้าใจ เขารอ อ่านรายงาน และเลือกลงทุนในธุรกิจที่สามารถประเมินเศรษฐศาสตร์ระยะยาวได้ แทนการซื้อเพราะคนรอบข้างมั่นใจ

คำแนะนำก็เช่นเดียวกัน คนที่พูดเก่งอาจมีประสบการณ์จริงในบริบทหนึ่ง แต่ไม่รู้ข้อจำกัดของคุณ ส่วนคนที่รักคุณอาจหวังดีแต่ให้คำตอบจากความกลัวของเขาเอง การฟังอย่างเคารพไม่บังคับให้คุณทำตามทั้งหมด คุณมีหน้าที่ตรวจว่าคำแนะนำนั้นอยู่ในวงความสามารถของผู้ให้ และตรงกับเป้าหมายของคุณหรือไม่

แบ่งกระดาษเป็นสองคอลัมน์: สิ่งที่รู้จากหลักฐาน กับสิ่งที่ยังไม่รู้ แล้วดูว่าการตัดสินใจสำคัญกำลังพึ่งคอลัมน์ไหน หากช่องไม่รู้ยังใหญ่ ให้หาคนที่มีประสบการณ์ตรงหรือทำการทดลองเล็กก่อน คำว่า “ยังไม่รู้” ไม่ได้ปิดทาง มันบอกตำแหน่งที่ต้องเปิดไฟก่อนเดิน